Dlaczego my?

Wiemy, czego uczyć – w globalizującym się świecie postaw na kompetencje międzykulturowe i języki orientalne!

Wiemy, jak uczyć – wyjątkowa kadra o wysokich kompetencjach i serdecznym uśmiechu!

Wiemy, że lubisz różnorodność – bogata oferta kursów fakultatywnych!

Wiemy, czego oczekujesz – indywidualne programy nauczania!

Wiemy, jak zainteresować – studenckie koła naukowe i czasopisma!

Wiemy, jak rozwijać pasje – wymiana studencka z krajami europejskimi i pozaeuropejskimi!

Wiemy, jak pomóc – najlepsi pracownicy sekretariatu!

Wiemy, co sprzyja studiowaniu – Wawel i bar mleczny w zasięgu wzroku!

Krzysztof Żwirski

Całe życie z Wariatami

Trafiłem na PSC, bo moja 18-letnia głowa zdawała mi mnóstwo pytań. Idąc na antropologię, socjologię, filologię albo religioznawstwo nasyciłbym się częściowo. Idąc na PSC dostałem wszystkiego po trochu i jest mi z tym szalenie dobrze. Nie czułem żadnych ograniczeń przy wyborze zainteresowań naukowych, które rozwijam. Nie mogę narzekać na brak solidnej opieki merytorycznej po podjęciu tych wyborów. Pracowałem i pracuję z fantastyczną kadrą ludzi, którzy kochają to, co robią i zarażają tym innych. 

Pójście w humanistykę to odważna decyzja, ale wymaga właściwie tylko jednego – bycia Wariatem. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jeśli nie potrafisz codziennie wmówić sobie i światu, że jesteś Wariatem – odpuść sobie. Szczere i uczciwe kochanie tego, co robisz jest podstawą i głównym warunkiem powodzenia.

Jeden z najbardziej innowacyjnych projektów w polskiej humanistyce

Jestem na PSC już siódmy rok. Pisuję o fotografii portretowej z Iranu, o pornograficznych pocztówkach z Bliskiego Wschodu, mam pomysł, co myśleć o polskiej nagonce na gender, analizuję, co myślą Włosi o Kryzysie Krymskim. Na SLOT festiwalu prowadziłem irańskie atelier fotograficzne, jako koordynator projektu Wyzwania dla literatury w ramach Conrad Festival (gdzie prowadziłem spotkanie z czterema pisarzami) zaprosiłem na osobne spotkanie do Katedry egipską blogerkę i opowiadaczkę Abeer Soliman, autorkę książki o wiele mówiącym tytule Pamiętnik starej panny.

Oprócz pracy badawczej na Uniwersytecie od paru lat dbam o jedną z krakowskich klubokawiarni, gdzie odpowiadam za ściąganie artystów, organizuję koncerty, slajdowiska, projekcje filmów, spotkania literackie (stała współpraca z czasopismem Ha!art). W maju ruszamy z Festiwalem Literatury dla Dzieci na trzy miasta. Działa Prawo Parkinsona - im mniej mam czasu, tym więcej robię.

Czuję się szczęśliwy i zaszczycony, że mogę być częścią jednego z najbardziej innowacyjnych projektów w polskiej humanistyce ostatnich lat i ani przez chwilę nie wydaje mi się, że przesadziłem.
Dołącz do nas!

Data opublikowania: 05.04.2014
Osoba publikująca: Małgorzata Kniaź